ایران با بهره‌مندی از حدود ۳۰۰ روز آفتابی در سال، یکی از کشورهای پیشرو در جهان از نظر پتانسیل انرژی خورشیدی محسوب می‌شود. با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران و پراکندگی گسترده روستاها، بهره‌گیری از انرژی خورشیدی راهکاری کلیدی است. در مقایسه با سایر روش‌های انتقال انرژی به مناطق دورافتاده و روستایی، استفاده از سامانه‌های خورشیدی به دلیل کاهش هزینه‌های زیرساختی، سهولت در حمل‌ونقل و نگهداری، گزینه‌ای بسیار بهینه و اقتصادی است.
مطابق با استانداردهای بین‌المللی، چنانچه میانگین تابش روزانه خورشید بیش از ۳.۵ کیلووات‌ساعت بر مترمربع باشد، به‌کارگیری سامانه‌های خورشیدی نظیر کلکتورها یا سیستم‌های فتوولتائیک از نظر اقتصادی کاملاً توجیه‌پذیر است.
در بسیاری از مناطق ایران، میزان تابش خورشید به‌مراتب از این استاندارد فراتر بوده و در برخی نقاط حتی به ۷ تا ۸ کیلووات‌ساعت بر مترمربع نیز می‌رسد؛ به‌طوری که میانگین تابش در سطح کشور حدود ۴.۵ کیلووات‌ساعت بر مترمربع برآورد می‌شود.
یکی از روش‌های توسعه نیروگاه‌های خورشیدی در ایران، جذب سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و متقاضیان خانگی، صنعتی و تجاری از طریق عقد قرارداد خرید تضمینی ۲۰ ساله با شرکت‌های توزیع نیروی برق و سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق (ساتبا) است. بر اساس این قرارداد، متقاضیان خصوصی با نصب سامانه‌های خورشیدی می‌توانند برق تولیدی خود را با نرخ‌های مصوب به شرکت توزیع برق فروخته و از درآمدی پایدار و بیست‌ساله بهره‌مند شوند. با توجه به ماهیت تضمینی این قراردادها، ریسک سرمایه‌گذاری در این حوزه عملاً صفر است.