چرا هیچکس شهدای سیمبان رو گردن نمیگیره؟!
موضوع «چرا هیچکس شهدای سیمبان رو گردن نمیگیره؟!» که در قالب استوری در فضای مجازی منتشر شده است، به یکی از دغدغه‌های جدی و چالش‌برانگیز در حوزه حقوق و جایگاه شغلی نیروهای عملیاتی صنعت برق تبدیل شده است. این پرسش تأمل‌برانگیز، بازتاب‌دهنده گلایه‌های عمیق پیرامون عدم حمایت‌های لازم و بلاتکلیفی وضعیت خانواده‌های جان‌باختگان حوادث شغلی در شبکه توزیع و انتقال برق است.
این چالش در حالی مطرح می‌شود که پیش‌تر مباحثی پیرامون «سپردن شبکه برق به نظام کاسبکاری و دلال‌بازی» و «ادامه سرگردانی نیروهای شرکتی» مطرح شده بود که نشان‌دهنده ابعاد گسترده‌تر مشکلات معیشتی و امنیتی برای کارگرانی است که بدون قرارداد مستقیم، در شرایط سخت کاری فعالیت می‌کنند. در همین راستا، موضوع «حمایت از خانواده‌های کارکنان فقید صنعت برق، جزئی از مسئولیت مدیران است» به عنوان یک مطالبه جدی از سوی بدنه کارگری و کارشناسان مطرح شده است.
همزمان با این رویدادها، تغییرات مدیریتی در صنعت برق نیز در جریان است؛ از جمله «علی خدری جایگزین کامبیز ناظریان در توزیع تهران بزرگ شد» و «وزیر نیرو، سخنگویی صنعت برق را از رجبی مشهدی گرفت». همچنین مباحثی نظیر «تأکید مدیرعامل توانیر بر بازنگری ساختار اداری، نگهداشت متخصصان و تفویض اختیار به استان‌ها» و «تأکید بر توسعه خدمات رفاهی و معیشتی کارکنان» به عنوان راهکارهایی برای بهبود وضعیت فعلی مطرح شده‌اند.
با این حال، همچنان موضوعاتی مانند «لگدمال شدن اقتدار توانیر!» و «اعتراض شیفتی ها به تغییر ۱۲-۲۴» نشان‌دهنده تنش‌های موجود در مدیریت منابع انسانی این صنعت است. باید دید آیا با تغییرات مدیریتی جدید، رویکرد مسئولان نسبت به جایگاه و امنیت شغلی سیمبانان و شهدای این عرصه تغییر خواهد کرد یا خیر.
