هومن صادقی با تأکید بر نقش حیاتی و تعیین‌کننده مطالعات ژئوتکنیک در فرآیند احداث پروژه‌های خورشیدی، اظهار داشت که پیش از آغاز هرگونه طراحی اجرایی، لازم است ویژگی‌های زمین به‌طور دقیق و جامع مورد ارزیابی قرار گیرد. وی در این زمینه به پارامترهای کلیدی نظیر ظرفیت باربری، نشست‌پذیری، مقاومت ویژه خاک، عمق و نوسان آب زیرزمینی، ترکیب شیمیایی و پتانسیل خوردگی و همچنین شرایط زهکشی اشاره کرد. او افزود که نوع زمین، اعم از سنگی، رسی، ماسه‌ای یا آبرفتی، تأثیری مستقیم و غیرقابل‌انکار بر انتخاب نوع فونداسیون، روش اجرای شمع، جزئیات اتصالات و حتی زمان‌بندی و هزینه اجرای پروژه دارد و هرگونه غفلت از این مطالعات می‌تواند منجر به افزایش هزینه‌های اصلاحی، کاهش پایداری سازه و افت عمر مفید تجهیزات شود.
صادقی، مهندسی سازه و استراکچر را از دیگر ارکان فنی و زیربنایی نیروگاه‌های خورشیدی برشمرد و تصریح کرد که سازه باید برای تحمل بدترین ترکیب بارهای محیطی از جمله باد، تغییرات دمایی، رطوبت و خوردگی طراحی شود. او با اشاره به شرایط خاص مناطق بادخیز مانند منجیل، خواف و زابل تأکید کرد که در این مناطق، ضریب اطمینان، جزئیات اتصالات و عملکرد سازه در برابر بارهای سیکلی و ضربه‌ای از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ چراکه ضعف در طراحی یا اجرا می‌تواند به خستگی سازه، شل‌شدن اتصالات، تغییر زاویه آرایه‌ها، افت تولید و حتی تخریب نیروگاه منجر شود.
صادقی در ادامه با بررسی اهمیت انتخاب ماژول خورشیدی، خاطرنشان کرد که انتخاب پنل نباید صرفاً بر اساس توان نامی و قیمت اولیه انجام شود، بلکه باید عملکرد واقعی آن در اقلیم مقصد، چرخه عمر، طراحی الکتریکی و راهبرد بهره‌برداری مورد ارزیابی دقیق قرار گیرد. رئیس گروه فنی و مهندسی ساتبا افزود که فناوری سلول، کیفیت ساخت، طراحی باس‌بار، اتصالات داخلی و کیفیت لمینیشن نیز در دوام بلندمدت ماژول مؤثر است و پنل باید در برابر تنش‌های حرارتی، تابش فرابرسف، رطوبت، گردوغبار و بارهای مکانیکی عملکرد پایدار داشته باشد. وی یکی از خطا‌های رایج را تمرکز بیش از حد بر توان پیک نامی عنوان کرد و گفت: کیفیت مواد، فرآیند تولید، مقاومت در برابر PID، میکروترک‌ها، هات‌اسپات و تنش‌های محیطی، در بسیاری از موارد اهمیت بیشتری از اختلاف چند وات در توان نامی دارد. صادقی تأکید کرد که انتخاب ماژول باید با ولتاژ طراحی رشته‌ها، محدوده MPPT اینورتر، نسبت DC/AC، شرایط حرارتی سایت و محدودیت‌های سازه‌ای هماهنگ باشد. همچنین اعتبار سازنده، ثبات کیفیت تولید، قابلیت تأمین یکنواخت، ضمانت‌نامه و خدمات فنی پس از فروش باید در ارزیابی تأمین‌کننده مورد توجه قرار گیرد.
او در بخش دیگری از سخنان خود، اینورتر را یکی از مهم‌ترین تجهیزات نیروگاه خورشیدی دانست و اظهار کرد: اینورتر علاوه بر تبدیل توان DC به AC، وظیفه هماهنگ‌سازی با شبکه، مدیریت کیفیت توان و اجرای منطق‌های حفاظتی و کنترلی را بر عهده دارد؛ بنابراین انتخاب آن نباید صرفاً بر مبنای قیمت یا راندمان اسمی صورت گیرد. صادقی گفت: انتخاب میان معماری‌های String، Central و Hybrid باید بر اساس ظرفیت نیروگاه، شرایط بهره‌برداری، دسترسی به تعمیرات و راهبرد بهره‌برداری و نگهداری (O&M) انجام شود. اینورتر‌های رشته‌ای به دلیل ماژولار بودن و تعمیرپذیری بالاتر در بسیاری از پروژه‌ها مزیت دارند، در حالی که اینورتر‌های مرکزی می‌توانند در برخی نیروگاه‌های بزرگ از نظر تجمیع تجهیزات مناسب باشند، اما خرابی یک واحد در آنها می‌تواند دامنه توقف بیشتر ایجاد کند.
رئیس گروه فنی و مهندسی ساتبا در ادامه با اشاره به الزامات اتصال نیروگاه‌های خورشیدی به شبکه اظهار کرد: با افزایش سهم منابع تجدیدپذیر، اینورترها دیگر صرفاً مبدل‌های قدرت نیستند و باید به‌عنوان عناصر مؤثر در پایداری شبکه عمل کنند. صادقی در پایان تأکید کرد: طراحی و احداث نیروگاه خورشیدی باید یک فرآیند یکپارچه فنی و اقتصادی تلقی شود و تصمیم‌گیری درباره زمین، سازه، ماژول، اینورتر و اتصال به شبکه نمی‌تواند به‌صورت جداگانه و صرفاً بر مبنای هزینه اولیه انجام شود؛ بلکه قابلیت اطمینان، عملکرد بلندمدت، شرایط اقلیمی و الزامات شبکه باید در تمام مراحل طراحی و انتخاب تجهیزات مدنظر قرار گیرد.
