بر اساس گزارش چشم‌انداز جهانی انرژی ۲۰۲۶ شرکت مک‌کینزی (McKinsey & Company)، پیش‌بینی می‌شود که حجم سرمایه‌گذاری‌های سالانه در زیرساخت‌های شبکه‌های انتقال و توزیع برق در سطح جهان، با رشدی قابل‌توجه از ۴۴۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۵ به رقم ۹۷۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۵۰ برسد. با توجه به روند صعودی تقاضای جهانی برای انرژی الکتریکی، ظرفیت فعلی شبکه‌ها به یکی از گلوگاه‌ها و عوامل محدودکننده اصلی تبدیل شده است که می‌تواند سرعت اتصال نیروگاه‌های جدید به شبکه و بهره‌برداری از برق تولیدی آن‌ها را با چالش مواجه سازد. شرکت مک‌کینزی در تحلیل خود، شبکه برق را به‌عنوان حیاتی‌ترین عامل محدودکننده سرعت گذار انرژی معرفی کرده است.
مطابق با یافته‌های این گزارش، توسعه خطوط انتقال، ارتقای ظرفیت ذخیره‌سازی انرژی، تامین ظرفیت مطمئن تولید برق، تسهیل در فرآیند دریافت مجوزها و اتصال به شبکه، بیش از هر زمان دیگری بر سرعت و کیفیت اجرای پروژه‌های حوزه انرژی تاثیرگذار خواهند بود. این پیش‌بینی‌ها در شرایطی ارائه شده است که تقاضای جهانی انرژی همچنان سیر صعودی دارد؛ به طوری که طبق گزارش مک‌کینزی، تقاضای انرژی در سال ۲۰۲۵ رشدی معادل ۲/۷ درصد را تجربه کرد و مصرف نفت، گاز، زغال‌سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر به‌صورت هم‌زمان افزایش یافت. این شرکت روند کنونی بازار را به‌جای یک گذار صرف از یک منبع انرژی به منابع دیگر، نوعی «گسترش کلی عرضه و مصرف انرژی» توصیف کرده است.
پیش‌بینی می‌شود که برق سهم عمده‌ای از رشد آتی تقاضای انرژی را به خود اختصاص دهد؛ در این میان، توسعه هوش مصنوعی و گسترش مراکز داده نیز با شتابی فزاینده بر نیاز به انرژی الکتریکی می‌افزاید. برای صنعت ساخت‌وساز، این تحولات به معنای افزایش نیاز مبرم نه تنها به احداث نیروگاه‌های جدید، بلکه به توسعه خطوط انتقال برق، پست‌های برق، تاسیسات ذخیره‌سازی انرژی و سایر زیرساخت‌های پشتیبان است. مک‌کینزی تاکید کرده است که آمادگی زیرساخت‌ها در تمامی سناریو‌های بررسی‌شده، به یکی از محدودیت‌های کلیدی تبدیل شده است. چنانچه توسعه شبکه‌ها و زیرساخت‌های مرتبط از آهنگ رشد تقاضا عقب بماند، حتی در صورت وجود ظرفیت تولید کافی، روند برقی‌سازی بخش‌های مختلف اقتصاد با کندی مواجه خواهد شد.
این گزارش همچنین نسبت به بروز ریسک‌های جدید در زنجیره تامین نظام انرژی که به‌سمت برقی‌تر و دیجیتالی‌تر شدن حرکت می‌کند، هشدار می‌دهد. کمبود تجهیزات، نیروی کار، باتری‌ها، نیمه‌رسانا‌ها و مواد معدنی حیاتی، در کنار محدودیت‌های عرضه سوخت‌های متعارف، می‌تواند به مانعی جدی برای توسعه زیرساخت‌های انرژی تبدیل شود. مدیر ارشد و رهبر جهانی بخش انرژی و مواد در مک‌کینزی، در توضیح این روند اظهار داشت که گذار انرژی اکنون به گسترش انرژی تبدیل شده است. گزارش سال ۲۰۲۶ مک‌کینزی با بررسی چهار سناریوی متفاوت تا سال ۲۰۵۰، از ارائه یک مسیر واحد به‌عنوان نتیجه قطعی پرهیز کرده است؛ رویکردی که بازتاب‌دهنده ابهامات موجود پیرامون تحولات ژئوپلیتیکی، رشد تقاضای ناشی از هوش مصنوعی، هزینه‌های فناوری و سرعت کاهش انتشار کربن است. با این حال، نیاز به سرمایه‌گذاری گسترده در زیرساخت‌های فیزیکی انتقال و مدیریت برق، یکی از محور‌های مشترک و مورد تاکید در تمامی این سناریوهاست.
