بیشتر بودن ظرفیت پنل‌های خورشیدی نسبت به ظرفیت اینورتر، رویکردی رایج و استاندارد در طراحی نیروگاه‌های خورشیدی است. نسبت مجموع توان نامی پنل‌ها به ظرفیت خروجی AC اینورتر، با عنوان نسبت DC/AC یا «نسبت بارگذاری اینورتر» (Inverter Loading Ratio) شناخته می‌شود. دلیل اصلی این بیش‌بارگذاری (Oversizing) آن است که آرایه‌های خورشیدی تنها در شرایطی خاص به توان نامی (STC) خود دست می‌یابند. در بیشتر ساعات روز، به دلیل تابش کمتر از ۱۰۰۰ وات بر متر مربع، دمای بالای سلول‌ها و سایر تلفات سیستمی، توان خروجی واقعی پنل‌ها کمتر از مقدار نامی آن‌هاست. بنابراین، اگر ظرفیت DC و AC برابر در نظر گرفته شوند، اینورتر در بخش عمده‌ای از زمان با ظرفیتی کمتر از توان اسمی خود فعالیت می‌کند. افزایش نسبت DC/AC باعث می‌شود اینورتر در ساعات بیشتری از روز در محدوده بهره‌برداری بهینه خود قرار گیرد و در نتیجه، تولید انرژی سالانه افزایش یابد. البته در ساعات محدودی که توان تولیدی DC از ظرفیت خروجی اینورتر فراتر می‌رود، پدیده «کلیپینگ» (Clipping) رخ داده و بخشی از انرژی محدود می‌شود. از این رو، بیش‌بارگذاری باید تا نقطه‌ای انجام شود که ارزش انرژی اضافی تولیدشده، از هزینه خرید پنل‌های بیشتر فراتر رود. سازمان NREL در گزارش ATB 2024 برای سیستم‌های مقیاس بزرگ (Utility-Scale) مجهز به ردیاب تک‌محوره، نسبت DC/AC معادل ۱.۳۴ را به عنوان فرض مدل در نظر گرفته است؛ با این حال تأکید می‌شود که مقدار بهینه این نسبت به شرایط سایت و طراحی پروژه بستگی دارد و نمی‌توان یک عدد ثابت را برای تمامی پروژه‌ها تعمیم داد.
منابع مرجع