برای انتخاب پنل خورشیدی مناسب در مناطق گرمسیر ایران، نباید صرفاً به توان نامی یا بازدهی در شرایط استاندارد (STC) اکتفا کرد. حیاتی‌ترین شاخص در این زمینه، «ضریب دمایی حداکثر توان» (Temperature Coefficient of Pmax) است. هرچه مقدار منفی این ضریب به صفر نزدیک‌تر باشد، افت توان پنل در اثر افزایش دمای سلول کمتر خواهد بود. برای نمونه، در مقایسه میان دو پنل با توان و قیمت یکسان، مدلی که ضریب دمایی بهتری دارد، در سایت‌های بسیار گرم انرژی سالانه بیشتری تولید می‌کند. اگرچه نوع فناوری ساخت بر رفتار حرارتی اثرگذار است، اما طبق گزارش‌های IEA PVPS، عملکرد اقلیمی حتی در میان محصولاتِ یک فناوری خاص نیز متفاوت است؛ بنابراین، بررسی دقیق دیتاشیتِ هر مدل، بسیار قابل‌اعتمادتر از انتخاب صرف بر اساس نام فناوری‌هایی نظیر TOPCon، HJT یا PERC است. در مناطق گرم و خشک ایران، علاوه بر موارد فوق، مقاومت در برابر اشعه فرابنفش (UV)، چرخه‌های حرارتی، گرد و غبار و تنش‌های محیطی نیز باید ارزیابی شوند. بهره‌گیری از نتایج آزمون‌های مستقل و بررسی سابقه عملکرد محصول در اقلیم‌های مشابه، ریسک پروژه را به حداقل می‌رساند. همچنین، نصب پنل‌ها با رعایت فاصله مناسب برای گردش جریان هوا در پشت آن‌ها، به کاهش دمای کاری کمک شایانی می‌کند. در نهایت، بهترین انتخاب، محصولی است که علاوه بر ضریب دمایی مطلوب و ساختار مکانیکی مستحکم، عملکرد میدانی اثبات‌شده‌ای در شرایط اقلیمی واقعی پروژه داشته باشد.
منابع مرجع