نسبت DC به AC یا همان «نرخ بارگذاری اینورتر» (Inverter Loading Ratio)، از تقسیم مجموع توان نامی DC پنل‌های خورشیدی بر مجموع توان نامی AC اینورترها محاسبه می‌شود. برای نمونه، در نیروگاهی با ۱۳۰ مگاوات پنل و ۱۰۰ مگاوات اینورتر، این نسبت برابر با ۱.۳۰ است. انتخاب نسبتی بزرگ‌تر از یک، باعث می‌شود اینورتر در ساعات بیشتری از روز با ظرفیت بهینه خود کار کند؛ چرا که پنل‌ها در اکثر مواقع به توان نامی (STC) خود دست نمی‌یابند. با این حال، اگر این نسبت بیش از حد افزایش یابد، در ساعات اوج تابش، توان DC تولیدی از ظرفیت تبدیل اینورتر فراتر رفته و بخشی از انرژی به دلیل پدیده «برش اینورتر» (Inverter Clipping) هدر می‌رود. بنابراین، عدد ثابتی برای تمامی پروژه‌ها وجود ندارد.
در پروژه‌های نیروگاهی، مقادیر بین ۱.۲ تا ۱.۴ معمولاً به‌عنوان سناریوهای اولیه بررسی می‌شوند، نه یک قانون قطعی طراحی. برای مثال، آزمایشگاه ملی انرژی‌های تجدیدپذیر (NREL) در مدل مرجع نیروگاه‌های مقیاس بزرگ (Utility-Scale) در گزارش ATB سال ۲۰۲۴، از نسبت ۱.۳۴ برای سیستم‌های تک‌محوره استفاده کرده است. مقدار اقتصادی دقیق باید بر اساس پارامترهایی نظیر میزان تابش سایت، قیمت تجهیزات (پنل و اینورتر)، محدودیت‌های اتصال به شبکه، میزان اتلاف ناشی از Clipping و برآورد تولید سالانه، از طریق شبیه‌سازی‌های دقیق تعیین شود.
منابع مرجع