سهم هزینه‌ای اینورتر در سرمایه‌گذاری نیروگاه‌های خورشیدی به معماری پروژه وابسته است و نمی‌توان درصد ثابتی را برای تمامی نیروگاه‌ها در نظر گرفت. در نیروگاه‌های مقیاس بزرگ، بسته به استفاده از اینورترهای مرکزی با توان چند مگاواتی یا تعداد زیادی اینورتر رشته‌ای (String Inverter)، هزینه‌های مربوط به خرید، کابل‌کشی، تابلوهای برق و نگهداری به‌طور قابل‌توجهی متفاوت خواهد بود. علاوه بر توان نامی، عواملی نظیر حداکثر ولتاژ DC، تعداد MPPT، قابلیت کنترل توان راکتیو، سیستم‌های حفاظتی، الزامات کدهای شبکه (Grid Code) و تجهیزات ارتباطی نیز مستقیماً بر قیمت نهایی اینورتر تأثیرگذار هستند. طبق گزارش هزینه‌های پروژه‌های مقیاس بزرگ (Utility-Scale) در سال ۲۰۲۴ توسط آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA)، پنل و اینورتر در یک دسته‌بندی هزینه‌ای قرار گرفته و مجموعاً حدود ۳۵ درصد از کل هزینه‌های نصب را به خود اختصاص داده‌اند؛ از این‌رو، نمی‌توان سهمی مجزا و قطعی برای اینورتر از این داده‌ها استخراج کرد. در پروژه‌های واقعی، سهم اینورتر باید بر اساس قیمت نهایی تأمین تجهیزات و متعلقات وابسته نسبت به کل هزینه‌های سرمایه‌ای (CAPEX) محاسبه شود. نکته حائز اهمیت این است که انتخاب اینورتر تنها محدود به هزینه‌های اولیه نیست؛ بلکه راندمان، قابلیت تعمیر، دسترسی به قطعات یدکی، طول عمر، تعداد واحدهای عملیاتی و میزان تولید از دست‌رفته در زمان خرابی، همگی بر صرفه اقتصادی نیروگاه در طول دوره بهره‌برداری اثرگذارند. بنابراین، لزوماً ارزان‌ترین اینورتر، اقتصادی‌ترین گزینه در کل طول عمر پروژه نخواهد بود.
منابع مرجع