سهم هزینه‌های تجهیزات از کل سرمایه‌گذاری یک نیروگاه خورشیدی مقدار ثابتی نیست؛ چرا که ابتدا باید مشخص شود آیا منظور از تجهیزات تنها پنل و اینورتر است یا سازه، کابل، تابلوهای برق و ترانسفورماتور را نیز در بر می‌گیرد. وزارت انرژی آمریکا (DOE)، هزینه‌های سخت‌افزاری سیستم‌های خورشیدی را شامل ماژول، اینورتر، تجهیزات سازه‌ای (SBOS) و تجهیزات الکتریکی (EBOS) می‌داند و هزینه‌های عملیات میدانی، مهندسی و توسعه را در دسته‌بندی جداگانه‌ای قرار می‌دهد. طبق داده‌های آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) برای بازارهای بررسی‌شده در سال ۲۰۲۴، پنل و اینورتر به‌طور میانگین حدود ۳۵ درصد از کل هزینه‌های نصب را به خود اختصاص داده‌اند. سهم سخت‌افزارهای جانبی سیستم (Balance of System) نیز به‌طور متوسط حدود ۳۳ درصد گزارش شده است؛ با این حال، به دلیل تفاوت‌های چشمگیر میان کشورها، نباید این میانگین‌های آماری را مستقیماً برای یک پروژه خاص ملاک قرار داد. بنابراین، اگرچه تجهیزات فیزیکی بخش عمده‌ای از هزینه‌های سرمایه‌ای (CAPEX) را تشکیل می‌دهند، اما هزینه‌های نیروی انسانی، خدمات مهندسی، تأمین و ساخت (EPC)، توسعه، اتصال به شبکه و سایر هزینه‌های غیرمستقیم (Soft Costs) نیز قابل‌توجه هستند. برای پروژه‌های ایران، دقیق‌ترین روش تعیین سهم تجهیزات این است که قیمت پنل، اینورتر، سازه و تجهیزات الکتریکی از فهرست مقادیر (BOQ) استخراج شده و نسبت مجموع آن‌ها به کل بودجه EPC و توسعه پروژه محاسبه شود.
منابع مرجع