تعداد MPPT در یک اینورتر نشان‌دهنده ظرفیت آن برای مدیریت مستقل چندین گروه از آرایه‌های خورشیدی در نقطه توان بیشینه (Maximum Power Point) است. از آنجایی که ولتاژ و جریان بهینه پنل‌های خورشیدی تحت تأثیر تغییرات تابش و دما قرار می‌گیرد، اتصال رشته‌هایی با جهت، شیب، سایه‌اندازی یا تعداد متفاوت به یک MPPT واحد، اینورتر را ناچار به انتخاب یک نقطه کاری مشترک می‌کند که منجر به افت تولید انرژی می‌شود. استفاده از MPPTهای مستقل این امکان را فراهم می‌آورد که هر گروه از پنل‌ها در ولتاژ بهینه خود فعالیت کنند. نرم‌افزار SAM محصول NREL نیز با قابلیت اختصاص زیرآرایه‌ها (Subarrays) با شرایط متفاوت به ورودی‌های مجزای MPPT، مدل‌سازی دقیق‌تری را ارائه می‌دهد. افزایش تعداد MPPT در اینورترهای رشته‌ای (String Inverters)، به‌ویژه در پروژه‌هایی با سطوح ناهموار، بام‌های چندجهته یا نیروگاه‌هایی با شرایط تابشی متغیر، بسیار حائز اهمیت است. با این حال، تعداد MPPT به‌تنهایی شاخص کاملی برای ارزیابی کیفیت اینورتر نیست و باید پارامترهای دیگری نظیر تعداد ورودی‌های رشته در هر MPPT، حداکثر جریان ورودی، جریان اتصال کوتاه مجاز و محدوده ولتاژ کاری نیز بررسی شوند. در فرآیند طراحی نیروگاه، ضروری است رشته‌های متصل به هر ردیاب (Tracker) از نظر شرایط الکتریکی کاملاً مشابه باشند.
منابع مرجع