بهره‌گیری از نیروگاه‌های خورشیدی در بخش کشاورزی، امکان تأمین انرژی مورد نیاز مزارع را بدون وابستگی به سوخت‌های فسیلی یا شبکه سراسری برق فراهم می‌آورد. رایج‌ترین کاربرد این فناوری، استفاده از پمپ‌های خورشیدی برای استخراج آب از چاه‌ها، استخرها و سیستم‌های آبیاری است. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، بهره‌گیری از سامانه‌های فتوولتائیک (PV) را راهکاری کلیدی برای توسعه و نوسازی آبیاری دانسته و همواره بر ضرورت مدیریت پایدار منابع آبی در کنار این فناوری تأکید دارد. علاوه بر پمپاژ آب، پنل‌های خورشیدی قادرند برق مورد نیاز تجهیزاتی نظیر فن‌ها و پمپ‌های گلخانه‌ای، ادوات دامداری، سیستم‌های کنترلی، روشنایی، یخچال‌ها، سردخانه‌های کوچک و سامانه‌های پایش هوشمند مزرعه را تأمین کنند. در مناطقی که دسترسی به شبکه برق دشوار است، استفاده از سیستم‌های خورشیدی مستقل (Off-grid) مجهز به باتری، نیاز به احداث خطوط انتقال برق طولانی و پرهزینه را مرتفع می‌سازد. همچنین، در رویکردی نوین موسوم به «اگریاولتائیک» (Agrivoltaics)، می‌توان پنل‌های خورشیدی را با فعالیت‌های زراعی در یک زمین مشترک ادغام کرد. تعیین ظرفیت نیروگاه باید بر اساس میزان مصرف واقعی، الگوی فصلی کارکرد، نیاز آبی و شدت تابش منطقه صورت گیرد؛ ضمن اینکه در بهره‌برداری از چاه‌های زیرزمینی، خورشیدی‌سازی پمپ‌ها نباید منجر به برداشت بیش از حد مجاز از منابع آب زیرزمینی شود.

منابع مرجع