«درِیتینگ» (Derating) در اینورترها به فرآیندی اطلاق می‌شود که طی آن دستگاه برای حفظ ایمنی و جلوگیری از آسیب‌دیدگی، توان خروجی خود را به مقداری کمتر از توان نامی محدود می‌کند. یکی از متداول‌ترین انواع آن، «درِیتینگ دمایی» (Temperature Derating) است؛ بدین معنا که با افزایش دمای قطعات قدرت، هیت‌سینک یا محیط از حد مجاز طراحی، سیستم کنترلی به‌طور خودکار توان خروجی را کاهش می‌دهد تا دمای نیمه‌هادی‌ها در محدوده ایمن باقی بماند. نرم‌افزار SAM متعلق به NREL نیز برای مدل‌سازی نیروگاه‌های خورشیدی از «منحنی درِیتینگ دمایی اینورتر» استفاده کرده و افت توان ناشی از گرما را به‌عنوان یک تلفات مستقل گزارش می‌کند. علاوه بر دما، عوامل دیگری نظیر ارتفاع زیاد از سطح دریا، محدودیت در سیستم‌های خنک‌کاری، ولتاژ نامناسب DC یا دستور محدودسازی توان از سوی شبکه نیز می‌توانند منجر به درِیتینگ شوند. بسیاری از اینورترها تنها در بازه مشخصی از دما و ولتاژ قادر به ارائه حداکثر توان خود هستند و خارج از این محدوده، منحنی درِیتینگ اعمال می‌شود. این موضوع در مناطق گرمسیر ایران اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که نصب اینورتر در معرض تابش مستقیم خورشید یا در کانتینرهای فاقد تهویه مناسب، می‌تواند ساعات محدودیت توان را افزایش دهد. از این رو، هنگام انتخاب اینورتر باید پارامترهای «توان نامی» (Rated Power)، «حداکثر توان ظاهری» (Maximum Apparent Power) و منحنی درِیتینگ دمایی/ارتفاعی از دیتاشیت دقیق دستگاه بررسی و در شبیه‌سازی‌های تولید انرژی لحاظ شوند.
منابع مرجع