سیستم ذخیره‌سازی انرژی در نیروگاه‌های خورشیدی، مجموعه‌ای از تجهیزات است که بخشی از انرژی تولیدی را دریافت و ذخیره کرده و در زمان نیاز، مجدداً به شبکه تزریق می‌کند. اگرچه امروزه باتری‌های لیتیوم‌یون رایج‌ترین فناوری در پروژه‌های جدید محسوب می‌شوند، اما این فرایند می‌تواند از طریق روش‌های الکتروشیمیایی، حرارتی یا مکانیکی نیز انجام شود. در نیروگاه‌های ترکیبی (Solar-Plus-Storage)، انرژی مازاد تولیدشده در ساعات اوج تابش خورشید، در باتری‌ها ذخیره شده و در ساعات عصر یا شب تخلیه می‌شود. این راهکار که به «جابه‌جایی انرژی» (Energy Shifting) معروف است، علاوه بر کاهش هدررفت انرژی (Curtailment)، باعث تطبیق بهینه تولید خورشیدی با منحنی تقاضا می‌گردد. همچنین، این سیستم‌ها قادرند خدمات جانبی شبکه از جمله کنترل توان، تنظیم فرکانس و تثبیت ولتاژ را با سرعت بالا ارائه دهند. وزارت انرژی آمریکا (DOE) دو شاخص کلیدی را برای این سیستم‌ها تعریف می‌کند: ظرفیت انرژی (برحسب کیلووات‌ساعت یا مگاوات‌ساعت) که نشان‌دهنده حجم انرژی قابل ذخیره‌سازی است، و ظرفیت توان (برحسب کیلووات یا مگاوات) که بیانگر سرعت تخلیه انرژی است. برای نمونه، یک سیستم ذخیره‌سازی انرژی باتری (BESS) با توان ۲۰ مگاوات و ظرفیت ۸۰ مگاوات‌ساعت، در شرایط نامی یک سیستم چهارساعته تلقی می‌شود. تعیین ابعاد مناسب این سیستم باید با در نظر گرفتن اهداف بهره‌برداری، میزان تولید نیروگاه، محدودیت‌های شبکه، راندمان، طول عمر (تعداد سیکل) و توجیه اقتصادی پروژه صورت پذیرد.
منابع مرجع