عمق دشارژ (Depth of Discharge یا به‌اختصار DoD)، معیاری برای سنجش میزان انرژی تخلیه‌شده از ظرفیت کل باتری در یک چرخه مصرف است. برای نمونه، اگر از یک باتری با ظرفیت ۱۰ کیلووات‌ساعت، مقدار ۶ کیلووات‌ساعت تخلیه شود، DoD معادل ۶۰ درصد بوده و ۴۰ درصد از «وضعیت شارژ» (State of Charge یا SOC) باقی مانده است؛ بنابراین، DoD و SOC مفاهیمی مکمل و معکوس یکدیگرند. عمق دشارژ نقشی کلیدی در طراحی و تعیین طول عمر باتری ایفا می‌کند، چرا که در اکثر فناوری‌های الکتروشیمیایی، تخلیه‌های عمیق‌تر فشار بیشتری به سلول‌ها وارد کرده و موجب کاهش تعداد چرخه‌های قابل استفاده (Cycle Life) می‌شوند. طبق گزارش آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA)، عمر مفید باتری مستقیماً به DoD و دمای عملیاتی وابسته است که شدت این تأثیر بسته به نوع شیمی باتری متفاوت خواهد بود. به همین دلیل، تولیدکنندگان معمولاً محدوده مجاز DoD یا حداقل SOC توصیه‌شده را تعیین می‌کنند. در سیستم‌های خورشیدی، نباید ظرفیت اسمی باتری را معادل ظرفیت قابل‌بهره‌برداری در نظر گرفت؛ برای مثال، یک باتری ۱۰۰ کیلووات‌ساعتی با DoD نود درصد، پیش از کسر تلفات، تنها ۹۰ کیلووات‌ساعت انرژی مفید ارائه می‌دهد. در نهایت، تعیین DoD مناسب نیازمند ایجاد تعادل میان انرژی قابل‌استفاده، طول عمر باتری، هزینه‌های اقتصادی و نیازهای پشتیبانی سیستم است.
منابع مرجع