دسته‌بندی اینورترهای خورشیدی بر اساس معماری و نوع کاربرد آن‌ها انجام می‌شود. اینورترهای مرکزی (Central Inverter) که توان خروجی تعداد زیادی از رشته‌های پنل را در یک واحد بزرگ تجمیع می‌کنند، عمدتاً در نیروگاه‌های مقیاس بزرگ (Utility-Scale) به کار می‌روند. اینورترهای رشته‌ای (String Inverter) که به یک یا چند رشته پنل متصل می‌شوند، امروزه در طیف گسترده‌ای از سیستم‌های تجاری تا نیروگاه‌های مگاواتی کاربرد دارند. میکرواینورترها (Microinverter) در سطح هر پنل نصب شده و عملیات تبدیل جریان مستقیم به متناوب و ردیابی نقطه حداکثر توان (MPPT) را به‌صورت مستقل برای هر ماژول انجام می‌دهند؛ معماری این سه نوع اینورتر در مستندات وزارت انرژی آمریکا (DOE) به‌طور کامل تشریح شده است. در دسته‌ای دیگر، اینورترهای هیبریدی (Hybrid Inverter) قرار دارند که با قابلیت مدیریت باتری، در سیستم‌های خورشیدی همراه با ذخیره‌ساز (Solar-Plus-Storage) استفاده می‌شوند. اینورترهای مستقل از شبکه (Off-Grid) نیز برای تأمین برق در مناطقی که به شبکه سراسری دسترسی ندارند طراحی شده‌اند و معمولاً در کنار باتری و گاهی ژنراتور فعالیت می‌کنند. برخی تجهیزات پیشرفته‌تر با عنوان چندحالته (Multi-Mode) شناخته می‌شوند که قادرند میان حالت متصل به شبکه و حالت جزیره‌ای جابه‌جا شوند. همچنین در نیروگاه‌های بزرگ، از اصطلاح PCS برای سامانه‌های تبدیل توان باتری استفاده می‌شود. انتخاب اینورتر مناسب باید با در نظر گرفتن عواملی نظیر ظرفیت سیستم، سطح ولتاژ، نیاز به ذخیره‌سازی انرژی، اثر سایه‌اندازی، قابلیت پشتیبانی (Backup)، هزینه‌ها و استانداردهای شبکه صورت گیرد.
منابع مرجع