نشانه‌های خرابی در یک رشته (String) خورشیدی، معمولاً در وهله نخست از طریق بررسی جریان DC و داده‌های سیستم مانیتورینگ نمایان می‌شود. در آرایه‌ای که رشته‌ها از نظر تعداد، مدل پنل و شرایط تابش خورشید یکسان هستند، جریان خروجی آن‌ها باید بسیار به هم نزدیک باشد. طبق گزارش NREL، اندازه‌گیری جریان هر رشته با استفاده از کلمپ‌متر DC، روشی ساده و کارآمد برای شناسایی رشته‌هایی است که دچار افت توان یا قطع کامل تولید شده‌اند. اگر جریان یک رشته به نزدیکی صفر برسد، احتمالاتی نظیر قطع کابل، سوختن فیوز، جدا شدن کانکتور یا گسستگی در مسیر داخلی مطرح است. همچنین، جریان کمتر از حد معمول در مقایسه با سایر رشته‌ها می‌تواند ناشی از سایه‌اندازی، آلودگی شدید، خرابی ماژول، عملکرد دیودهای بای‌پاس، عدم تطابق (Mismatch) یا مقاومت بالای اتصالات باشد. ولتاژ غیرعادی نیز شاخص مهمی است؛ برای نمونه، کاهش محسوس ولتاژ مدار باز (Voc) می‌تواند نشان‌دهنده خارج شدن یک یا چند بخش از ماژول‌ها از مدار باشد. علاوه بر این، هشدارهای (Alarm) مربوط به سیستم مانیتورینگ رشته‌ها، عایق‌بندی (Insulation) یا خطای قوس الکتریکی (Arc Fault) باید به‌دقت بررسی شوند. صرفِ اندازه‌گیری Voc برای عیب‌یابی کافی نیست، زیرا طبق هشدار NREL، در برخی شرایط ممکن است یک مسیر قطع‌شده، ولتاژی کاذب یا شناور (Floating) نشان دهد. بنابراین، برای تشخیص دقیق و مطمئن، باید ترکیبی از تحلیل جریان، ولتاژ، سوابق تولید، بازرسی چشمی و در صورت نیاز، تحلیل منحنی I-V یا ترموگرافی مورد استفاده قرار گیرد.
منابع مرجع