عوامل اصلی کاهش بازدهی سیستم‌های خورشیدی را می‌توان در سه دسته محیطی، الکتریکی و عملیاتی طبقه‌بندی کرد. کاهش طبیعی تابش خورشید به دلیل شرایط جوی یا تغییرات فصلی، عاملی اجتناب‌ناپذیر است که نباید با نقص فنی سیستم اشتباه گرفته شود. علاوه بر این، عواملی نظیر نشست گردوغبار (Soiling)، سایه‌اندازی درختان یا ساختمان‌ها، بارش برف و افزایش دمای پنل‌ها، از میزان انرژی تولیدی آرایه‌ها می‌کاهند. در بخش الکتریکی، مواردی همچون عدم تطابق عملکرد پنل‌ها (Mismatch)، تلفات کابل‌کشی در بخش‌های DC و AC، خرابی کانکتورها، قطع فیوزها یا رشته‌ها (Strings) و اختلال در دیودهای بای‌پاس (Bypass) می‌توانند منجر به افت تولید شوند. نرم‌افزار SAM برای ارزیابی دقیق عملکرد سیستم‌های فتوولتائیک، پارامترهایی نظیر Soiling، سایه‌اندازی، Mismatch و تلفات کابل‌کشی را به‌صورت مجزا در مدل‌های محاسباتی خود لحاظ می‌کند. اینورتر نیز ممکن است به دلایلی همچون محدودیت توان (Clipping)، محدودیت در ردیابی نقطه حداکثر توان (MPPT)، کاهش توان ناشی از دما یا بروز خطا، تولید سیستم را محدود سازد. همچنین، فرسایش تدریجی ماژول‌ها، پدیده PID، ایجاد نقاط داغ (Hot Spot) و خرابی تجهیزات در طول دوره بهره‌برداری از دیگر چالش‌های رایج هستند. در نیروگاه‌های متصل به شبکه، اعمال محدودیت‌های شبکه (Curtailment) یا قطعی‌های سراسری نیز می‌تواند میزان فروش انرژی را کاهش دهد. برای شناسایی دقیق علت افت تولید، ضروری است که داده‌های تولید واقعی با میزان تابش، دما، مقادیر پیش‌بینی‌شده و سوابق عملکردی سیستم مقایسه و تحلیل شوند.
منابع مرجع