انتخاب پنل خورشیدی برای مناطق گرم و خشک باید فراتر از توان نامی در شرایط استاندارد (STC) و بر مبنای انرژی قابل تولید در شرایط واقعی صورت گیرد. حیاتی‌ترین شاخص در این زمینه، «ضریب دمایی توان» (Temperature Coefficient of Pmax) است؛ هرچه مقدار منفی این ضریب به صفر نزدیک‌تر باشد، افت توان پنل در دماهای بالا کمتر خواهد بود. در اقلیم‌های گرم و خشک، دمای سلول‌ها به مراتب از دمای استاندارد ۲۵ درجه سانتی‌گراد فراتر می‌رود، از این‌رو پایداری حرارتی اهمیت دوچندانی می‌یابد. علاوه بر این، مقاومت در برابر تابش فرابنفش (UV)، چرخه‌های دمایی شدید، گردوغبار، نفوذ رطوبت و تنش‌های مکانیکی باید به‌دقت ارزیابی شوند. طبق گزارش‌های IEA PVPS، عملکرد ماژول‌ها در این اقلیم‌ها به متغیرهایی نظیر دما، شدت تابش، طیف نور و شرایط محیطی وابسته است و اتکا به فناوری سلول به‌تنهایی کافی نیست. بهره‌گیری از ماژول‌هایی که دارای گواهینامه‌های معتبر IEC هستند و نتایج درخشانی در آزمون‌های مستقل دوام کسب کرده‌اند، ریسک پروژه‌ها را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. همچنین، طراحی سازه با هدف گردش هوای بهینه در پشت پنل‌ها، به کاهش دمای کاری کمک می‌کند. در نهایت، برای مناطق کویری ایران، مقاومت در برابر نشست گردوغبار (Soiling) و سهولت در شست‌وشوی پنل‌ها از اهمیت عملیاتی بالایی برخوردار است.
منابع مرجع