سیستم‌های خورشیدی مستقل از شبکه (Off-Grid) برای مناطقی که به شبکه سراسری برق دسترسی ندارند یا هزینه‌ی اتصال به آن بسیار بالا است، راهکاری ایده‌آل محسوب می‌شوند. از جمله کاربردهای این سیستم‌ها می‌توان به ویلاها و باغ‌های دورافتاده، مزارع، چاه‌های آب، ایستگاه‌های مخابراتی و هواشناسی، کمپ‌ها، پاسگاه‌های مرزی و تجهیزات پایش اشاره کرد. برخلاف سیستم‌های متصل به شبکه (Grid-Tied)، یک سیستم مستقل باید بتواند تمام نیازهای مصرفی را بدون وابستگی به شبکه تأمین کند؛ به همین دلیل، این سیستم‌ها معمولاً شامل آرایه‌ای از پنل‌های خورشیدی، باتری، اینورتر (مبدل DC به AC) و کنترل‌کننده شارژ هستند. در سایت‌های حساس، می‌توان از ژنراتور به‌عنوان منبع پشتیبان نیز استفاده کرد. آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) تأکید می‌کند که سیستم‌های مستقل و ریزشبکه‌ها (Mini-Grid) قابلیت مقیاس‌پذیری دارند و می‌توانند از تأمین نیازهای کوچک تا برق‌رسانی به یک جامعه کامل را پوشش دهند. طراحی سیستم‌های Off-Grid باید با رویکردی محافظه‌کارانه‌تر نسبت به سیستم‌های متصل به شبکه انجام شود، چرا که روزهای ابری متوالی می‌تواند منجر به کمبود انرژی شود. از این رو، بررسی دقیق میزان مصرف روزانه، اوج بار (Peak Load)، روزهای خودمختاری (Autonomy)، دمای محیطی باتری و حداقل تابش فصلی الزامی است. همچنین، استفاده از تجهیزات با بازدهی بالا می‌تواند مصرف انرژی را کاهش داده و در نتیجه، ابعاد پنل‌ها، ظرفیت باتری و هزینه‌های نهایی سیستم را به‌طور چشمگیری بهینه کند.

منابع مرجع