انتخاب میان پنل‌های خورشیدی ثابت و سیستم‌های ردیاب خورشیدی، پاسخی واحد برای تمامی نیروگاه‌ها ندارد. در سیستم‌های با زاویه ثابت (Fixed-Tilt)، پنل‌ها در جهت و زاویه‌ای مشخص نصب شده و در طول روز حرکتی ندارند؛ این روش به دلیل ساختار ساده‌تر، برخورداری از قطعات متحرک کمتر و هزینه‌های نگهداری پایین‌تر، گزینه‌ای اقتصادی محسوب می‌شود. در مقابل، سیستم‌های ردیاب خورشیدی با تغییر جهت پنل‌ها در طول روز، آرایه را برای مدت طولانی‌تری در وضعیت بهینه نسبت به تابش خورشید قرار می‌دهند. در نیروگاه‌های بزرگ مقیاس زمینی، استفاده از ردیاب‌های تک‌محوره بسیار رایج است که می‌تواند منجر به افزایش تولید انرژی سالانه نسبت به سیستم‌های ثابت شود.
با این حال، میزان افزایش تولید انرژی به عواملی همچون منبع تابش خورشیدی، شرایط اقلیمی، عرض جغرافیایی، توپوگرافی زمین و طراحی فنی ردیاب بستگی دارد. از آنجایی که سیستم‌های ردیاب دارای موتور، یاتاقان، کنترلر و سایر اجزای مکانیکی هستند، هزینه‌های سرمایه‌گذاری اولیه و نیاز به سرویس و نگهداری آن‌ها به مراتب بالاتر است. همچنین، شرایط خاص زمین از جمله شیب‌های تند، وزش بادهای شدید یا محدودیت‌های ژئوتکنیکی می‌تواند در انتخاب فناوری مناسب، نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.
منابع مرجع