پنل‌های با توان بالاتر لزوماً بهترین انتخاب نیستند، چرا که توان نامی تنها یکی از پارامترهای طراحی نیروگاه خورشیدی محسوب می‌شود. اگرچه یک پنل ۷۰۰ واتی توان بیشتری نسبت به یک ماژول ۶۰۰ واتی تولید می‌کند، اما اگر ابعاد آن نیز به همان نسبت افزایش یافته باشد، لزوماً به معنای بهره‌وری بالاتر یا استفاده بهینه‌تر از زمین نیست. شاخص‌های کلیدی‌تر، توان خروجی در واحد سطح و میزان انرژی تولیدی سالانه هستند. ابعاد و وزن بیشتر پنل می‌تواند بر طراحی سازه، هزینه‌های نیروی انسانی، حمل‌ونقل، نقاط اتصال (Clamp Zones) و تحمل بارهای مکانیکی تأثیرگذار باشد. در نیروگاه‌های مجهز به سیستم‌های ردیاب (Tracker)، هماهنگی ابعاد پنل با لوله‌های گشتاور (Torque Tube) و محدودیت‌های مکانیکی اهمیت دوچندانی می‌یابد. علاوه بر این، پنلی با توان نامی بالا اما ضریب دمایی نامطلوب، ممکن است در اقلیم‌های گرم عملکرد ضعیف‌تری داشته باشد. همچنین کیفیت شیشه، فریم و مقاومت در برابر باد و تگرگ باید به‌دقت ارزیابی شود. گزارش‌های Kiwa PVEL نشان می‌دهد که افزایش ابعاد ماژول و کاهش ضخامت برخی اجزا در پاره‌ای از ساختارها (BOM)، ریسک شکست‌های مکانیکی را افزایش می‌دهد. بنابراین، انتخاب نهایی باید بر اساس معیارهایی همچون هزینه تراز شده انرژی (LCOE)، راندمان، بازده انرژی، دوام، قیمت به ازای هر وات و سازگاری‌های مهندسی صورت گیرد.

منابع مرجع