انتخاب کابل AC در نیروگاه‌های خورشیدی با محاسبه جریان خروجی اینورتر یا مجموعه اینورترها آغاز می‌شود. در سیستم‌های سه‌فاز، این جریان به توان اکتیو، ولتاژ خط، ضریب توان و بازده تجهیزات بستگی دارد و پس از تعیین جریان طراحی، سطح مقطع اولیه کابل بر اساس ظرفیت جریان‌دهی انتخاب می‌گردد. با این حال، ظرفیت جریان (Ampacity) تنها معیار تصمیم‌گیری نیست؛ بلکه طول مسیر نیز باید به‌دقت بررسی شود تا افت ولتاژ و تلفات توان در محدوده مجاز باقی بمانند. روش نصب کابل نیز اهمیت بسزایی دارد؛ چرا که شرایط حرارتی کابل‌های دفن‌شده در خاک، داخل داکت، روی سینی یا کابل‌های مجاور یکدیگر متفاوت بوده و نیازمند اعمال ضرایب تصحیح خاص است. عواملی نظیر دمای محیط، مقاومت حرارتی خاک، تعداد مدارهای مجاور و نوع عایق باید در محاسبات لحاظ شوند. علاوه بر شرایط بهره‌برداری عادی، تحمل حرارتی کابل در وضعیت اتصال کوتاه و هماهنگی آن با تجهیزات حفاظتی و کلیدها نیز باید ارزیابی شود. در بخش فشار متوسط نیروگاه، ملاحظاتی همچون سطح عایقی، شیلد، سیستم اتصال زمین و نحوه آرایش کابل‌ها اهمیت ویژه‌ای می‌یابند. در نهایت، استاندارد IEC 60364-5-52 الزامات انتخاب و نصب سیستم‌های سیم‌کشی، ظرفیت جریان و افت ولتاژ را تعیین می‌کند و استاندارد IEC TS 62738 نیز راهنمای تخصصی برای طراحی و مسیرکشی کابل‌ها در نیروگاه‌های خورشیدی زمینی ارائه می‌دهد.
منابع مرجع