برای شناسایی دقیق محل قطعی در کابل‌های DC نیروگاه‌های خورشیدی، نخست باید رشته (String) یا مدار معیوب مشخص گردد. افت جریان به صفر یا کاهش ناگهانی توان تولیدی یک رشته، از نشانه‌های اصلی مدار باز (Open Circuit) است. استفاده از داده‌های سیستم پایش رشته‌ها (String Monitoring) و مقایسه جریان رشته‌های مشابه، ابزاری کارآمد برای محدود کردن محدوده عیب‌یابی است. در مرحله بعد، فیوزها، کانکتورها، جعبه‌های تقسیم (Junction Box) و مسیر کابل‌کشی باید از نظر قطعی، آسیب‌های فیزیکی یا آثار سوختگی به‌دقت بررسی شوند. وزارت انرژی آمریکا (DOE) در راهنمای بهره‌برداری و نگهداری (O&M) خود، اندازه‌گیری ولتاژ مدار باز، جریان رشته و بررسی فیوزها را از روش‌های بنیادی برای تست مدارهای فتوولتائیک می‌داند. پس از ایمن‌سازی محیط، قطع و جداسازی مدار مطابق با دستورالعمل‌های LOTO و اطمینان از نبود ولتاژ، تکنسین متخصص می‌تواند با انجام تست پیوستگی (Continuity Test)، بخش‌های مختلف کابل را مرحله‌به‌مرحله بررسی کرده و نقطه دقیق قطعی را بیابد. لازم به ذکر است که کابل‌های DC خورشیدی حتی در زمان خاموش بودن اینورتر و به دلیل تابش نور خورشید، دارای ولتاژ خطرناک هستند؛ از این رو، باز کردن کانکتورها زیر بار یا انجام تست توسط افراد غیرمتخصص، خطر جدی قوس الکتریکی و برق‌گرفتگی را به همراه دارد. آسیب‌های کابل معمولاً در نقاط دارای خمش، محل‌های تماس با سازه، کانکتورها یا بخش‌هایی که مدیریت کابل‌کشی (Cable Management) در آن‌ها به‌درستی انجام نشده است، بیشتر رخ می‌دهد. از دیدگاه DOE، مدیریت اصولی کابل‌های DC برای پیشگیری از آسیب‌های فیزیکی، بروز خطاهای الکتریکی و افت تولید انرژی امری ضروری است.

منابع مرجع