به‌منظور ریشه‌یابی علل کاهش تولید در نیروگاه‌های خورشیدی، رویکرد بهینه، عیب‌یابی سلسله‌مراتبی از سطح کل نیروگاه به سمت رشته‌ها (Strings) و در نهایت ماژول‌ها است. در گام نخست، داده‌های واقعی تولید با میزان تابش خورشیدی، دمای ماژول و مقادیر مورد انتظار مقایسه می‌شوند. چنانچه افت تولید در کل نیروگاه مشاهده شود، عواملی نظیر شرایط جوی، نشست آلودگی (Soiling)، محدودیت‌های شبکه (Curtailment) یا نقص در اینورترها باید بررسی گردند. در صورتی که این کاهش تنها در یک MPPT یا رشته خاص رخ داده باشد، مقایسه جریان رشته‌های مشابه می‌تواند محدوده بروز مشکل را مشخص کند. طبق استانداردهای NREL، در آرایه‌هایی با رشته‌های یکسان و بدون سایه‌اندازی، جریان خروجی باید تقریباً یکسان باشد و هرگونه اختلاف معنادار می‌تواند نشان‌دهنده وجود نقص باشد. در مرحله بعد، بازرسی‌های ظاهری برای شناسایی مواردی نظیر آلودگی، شکستگی شیشه، آسیب‌دیدگی کابل‌ها، سوختگی کانکتورها و سایه‌اندازی انجام می‌گیرد. در صورت نیاز، از روش‌های پیشرفته‌تری همچون ترموگرافی برای شناسایی نقاط داغ (Hot Spots) و اتصالات معیوب، تست منحنی I-V برای تشخیص عدم تطابق (Mismatch) و مشکلات الکتریکی، و تصویربرداری الکترولومینسانس (EL) برای شناسایی ترک‌های میکروسکوپی و نواحی غیرفعال سلول استفاده می‌شود. طبق گزارش IEA PVPS، این روش‌ها ابزارهای مکمل مؤثری برای شناسایی خرابی‌های پنهان هستند. شایان ذکر است که فرایند عیب‌یابی باید تحت شرایط مرجع مشابه انجام شود تا نوسانات تابش خورشیدی با خرابی‌های واقعی اشتباه گرفته نشود.
منابع مرجع