برای انتخاب ظرفیت بهینه اینورتر خورشیدی، در گام نخست باید توان خروجی AC موردنیاز نیروگاه و ظرفیت DC آرایه‌های خورشیدی تعیین گردد. مجموع توان AC اینورترها معمولاً تابعی از ظرفیت مجاز تزریق به شبکه و نسبت هدف DC/AC است. برای نمونه، اگر ظرفیت DC پنل‌ها مشخص باشد و طراحی بر مبنای نسبت DC/AC معادل 1.3 انجام شود، ظرفیت AC اولیه اینورترها تقریباً از تقسیم ظرفیت DC بر عدد 1.3 محاسبه می‌شود. با این حال، توان تنها فاکتور تعیین‌کننده نیست؛ حداکثر ولتاژ DC اینورتر باید از ولتاژ مدار باز (Voc) رشته‌ها در سردترین شرایط محیطی بیشتر باشد و ولتاژ نقطه کار بهینه (Vmp) نیز در محدوده عملکرد MPPT قرار گیرد. همچنین، جریان رشته‌های موازی نباید از سقف جریان ورودی هر MPPT یا محدودیت جریان اتصال کوتاه اینورتر فراتر رود. علاوه بر این، عواملی نظیر تعداد MPPTها، بازده تبدیل، توان نامی AC، ظرفیت اضافه‌بار مجاز، ولتاژ خروجی و الزامات شبکه نیز حائز اهمیت هستند. در طراحی‌های اقتصادی، میزان اتلاف توان (Clipping) ناشی از بیش‌باری (Oversizing) آرایه نیز شبیه‌سازی می‌شود. افزون بر موارد فوق، انتخاب میان اینورترهای رشته‌ای (String) و مرکزی (Central) باید با در نظر گرفتن مقیاس پروژه، سهولت تعمیر و نگهداری، چیدمان (Layout) و معماری الکتریکی صورت پذیرد. در نهایت، انتخاب اینورتر مناسب، حاصل تطبیق دقیق و هم‌زمان پارامترهای توان، ولتاژ، جریان، الزامات شبکه و پیش‌بینی تولید انرژی است.
منابع مرجع