انرژی خورشیدی برای تأمین برق مناطق روستایی عمدتاً به دو شیوه اصلی به کار گرفته می‌شود. در روستاهای پراکنده، استفاده از «سیستم‌های خورشیدی خانگی» (Solar Home System) که شامل پنل، باتری و تجهیزات کنترل مستقل برای هر واحد مسکونی است، راهکار مناسبی محسوب می‌شود. در مقابل، برای روستاهای متراکم‌تر، احداث «ریزشبکه‌های خورشیدی» (Solar Mini-Grid) منطقی‌تر است؛ در این مدل، یک نیروگاه خورشیدی مرکزی به همراه سیستم ذخیره‌سازی، برق موردنیاز را تولید کرده و از طریق یک شبکه محلی کوچک میان خانه‌ها، مدارس، مراکز درمانی، فروشگاه‌ها و سایر مصرف‌کنندگان توزیع می‌کند. گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) در خصوص پروژه‌های جوامع دورافتاده نشان می‌دهد که سیستم‌های تجدیدپذیر غیرمتمرکز، علاوه بر تأمین نیازهای خانگی، قادر به پشتیبانی از فعالیت‌های مولد اقتصادی نظیر آسیاب‌ها، سردخانه‌ها و سایر کسب‌وکارهای محلی هستند. برای تضمین پایداری برق، استفاده از باتری و در برخی پروژه‌ها ژنراتورهای پشتیبان ضروری است. طراحی این سیستم‌ها باید با در نظر گرفتن تعداد خانوارها، پیش‌بینی مصرف آتی، توان موردنیاز تجهیزات عمومی و نرخ رشد تقاضا صورت گیرد. افزون بر احداث نیروگاه، تدوین مدل‌های کارآمد برای نگهداری و نحوه دریافت هزینه‌های خدمات از اهمیت بالایی برخوردار است. در نهایت، آموزش تکنسین‌های بومی، تأمین قطعات یدکی و مشارکت فعال جامعه محلی در مدیریت سیستم، از ارکان اصلی موفقیت بلندمدت این پروژه‌ها به شمار می‌روند.
منابع مرجع