انتخاب کابل‌های DC در نیروگاه‌های خورشیدی نیازمند بررسی دقیق ظرفیت جریان‌دهی و انطباق با شرایط اختصاصی سیستم‌های فتوولتائیک است. در گام نخست، ولتاژ نامی کابل باید با حداکثر ولتاژ DC آرایه‌ها همخوانی داشته باشد؛ امروزه در نیروگاه‌های مدرن، استفاده از سیستم‌های DC با ولتاژ ۱۵۰۰ ولت متداول است و کابل‌های انتخابی باید دارای رده‌بندی و گواهی‌نامه‌های معتبر برای این سطح ولتاژ باشند. در مرحله بعد، با محاسبه جریان طراحی رشته‌ها یا مسیرهای تجمیعی، سطح مقطع مناسب بر اساس ظرفیت مجاز عبور جریان تعیین می‌شود. عواملی نظیر دمای محیط، چیدمان کابل‌ها در کنار یکدیگر، نحوه نصب (داخل سینی، لوله یا دفن در خاک) همگی بر ظرفیت جریان‌دهی کابل تأثیرگذار بوده و باید در محاسبات لحاظ شوند. علاوه بر این، مدیریت افت ولتاژ و تلفات اهمی از معیارهای کلیدی است؛ اگرچه انتخاب سطح مقطع بزرگ‌تر مقاومت الکتریکی را کاهش می‌دهد، اما منجر به افزایش هزینه‌های اجرایی خواهد شد. همچنین کابل‌های مورد استفاده در بخش پنل‌ها باید در برابر تابش فرابنفش (UV)، دمای بالا، رطوبت و شرایط جوی فضای باز کاملاً مقاوم باشند. استاندارد IEC 62930 الزامات فنی کابل‌های ویژه سیستم‌های فتوولتائیک تا ۱.۵ کیلوولت DC را تعیین کرده و استاندارد IEC 62548-1 نیز ضوابط طراحی سیم‌کشی DC در آرایه‌ها را تبیین می‌کند. در نهایت، سطح مقطع نهایی کابل برای هر پروژه باید بر اساس محاسبات مهندسی دقیق و منطبق با استانداردهای مربوطه انتخاب شود.
منابع مرجع