تعیین فاصله میان ردیف‌های پنل‌های خورشیدی باید به‌گونه‌ای باشد که ضمن کنترل تلفات ناشی از سایه‌اندازی متقابل، از هدررفت فضای زمین نیز جلوگیری شود. در سیستم‌های ثابت، طول سایه هر ردیف به عواملی نظیر ارتفاع لبه پنل، زاویه نصب و موقعیت خورشید در زمان‌های مختلف بستگی دارد. از آنجا که در ساعات ابتدایی و انتهایی روز و همچنین در فصل زمستان، خورشید در ارتفاع پایین‌تری قرار دارد، طول سایه‌ها افزایش می‌یابد؛ بنابراین طراحان معمولاً با تعیین یک معیار زمانی یا حد مجاز تلفات سایه، فاصله بهینه را محاسبه می‌کنند. مفهوم کلیدی دیگر در این زمینه، نسبت پوشش زمین (GCR) است. در نرم‌افزار SAM، این شاخص برای آرایه‌های ردیفی از نسبت طول مؤثر یک ردیف به فاصله میان ردیف‌های مجاور به دست می‌آید و افزایش آن به معنای کاهش فاصله ردیف‌هاست. افزایش فاصله میان ردیف‌ها اگرچه سایه‌اندازی را کاهش می‌دهد، اما منجر به افزایش مساحت مورد نیاز، طول کابل‌کشی و هزینه‌های زیرساختی می‌شود. در مقابل، کاهش بیش از حد این فاصله، ظرفیت نصب‌شده در هر هکتار را افزایش می‌دهد اما ممکن است بازدهی تولید هر پنل را کاهش دهد. بر همین اساس، تعیین فاصله نهایی نباید بر اساس یک عدد ثابت انجام شود، بلکه نیازمند تحلیل دقیق سایه و شبیه‌سازی‌های انرژی برای هر پروژه است.
منابع مرجع