اتصال نیروگاه‌های خورشیدی به شبکه فشار قوی، عمدتاً در پروژه‌هایی ضرورت می‌یابد که به دلیل ظرفیت بالای نیروگاه یا محدودیت‌های شبکه، امکان اتصال در سطح توزیع فراهم نیست. در این فرآیند، انرژی تولیدی اینورترها ابتدا در شبکه جمع‌آوری داخلی (معمولاً در سطح فشار متوسط) تجمیع شده و سپس توسط ترانسفورماتور اصلی نیروگاه، به سطح ولتاژ فوق‌توزیع یا انتقال ارتقا می‌یابد. تجهیزات مورد نیاز برای این نوع اتصال شامل پست اختصاصی مجهز به ترانسفورماتور قدرت، کلیدهای فشار قوی، باسبار، ترانس‌های جریان و ولتاژ، برق‌گیرها و سیستم‌های جامع حفاظت، کنترل، SCADA و مخابرات است. همچنین، خط انتقال، نیروگاه را به نقطه اتصال (POI) در شبکه سراسری متصل می‌کند. در این سطح، انجام مطالعات دقیق فنی الزامی است که علاوه بر تحلیل پخش بار و اتصال کوتاه، مواردی نظیر رفتار دینامیکی اینورترها، کنترل توان اکتیو و راکتیو، پاسخ فرکانسی، قابلیت عبور از افت ولتاژ (FRT)، کیفیت توان و هماهنگی حفاظتی را در بر می‌گیرد. تمامی این حوزه‌ها در کد فنی جدید ایران برای نیروگاه‌های تجدیدپذیر اینورتری متصل به شبکه انتقال و فوق‌توزیع لحاظ شده است. در نهایت، پس از تکمیل احداث، مدل‌های شبیه‌سازی، تنظیمات کنترلی و نتایج تست‌های میدانی باید با استانداردهای راهبر شبکه مطابقت داده شود تا مجوزهای لازم برای برقداری و بهره‌برداری صادر گردد.
منابع مرجع