ظرفیت نیروگاه خورشیدی نقشی تعیین‌کننده در فرآیند اتصال به شبکه ایفا می‌کند؛ چرا که افزایش توان تزریقی، تأثیرات قابل‌توجهی بر پارامترهایی نظیر ولتاژ، بارگذاری خطوط، جریان اتصال کوتاه و پایداری شبکه بر جای می‌گذارد. در حالی که سامانه‌های کوچک با بررسی‌های فنی ساده‌تر به شبکه توزیع متصل می‌شوند، با افزایش ظرفیت، ضرورت‌هایی همچون احداث فیدر اختصاصی، تقویت زیرساخت‌های شبکه، ساخت پست یا اتصال به سطوح ولتاژی بالاتر (فوق‌توزیع و انتقال) مطرح می‌گردد. با ارتقای ظرفیت، مطالعات اتصال نیز از تحلیل‌های پایه مانند پخش بار و اتصال کوتاه فراتر رفته و مباحث پیچیده‌تری نظیر پایداری دینامیکی، کیفیت توان، مدیریت توان راکتیو، پاسخ فرکانسی، مدل‌سازی دقیق اینورترها و رفتار نیروگاه در شرایط خطا اهمیت دوچندانی می‌یابند. در مقررات جدید مربوط به منابع تجدیدپذیر اینورتری، الزامات فنی بر اساس ویژگی‌ها و گروه‌بندی نیروگاه‌ها تعیین می‌شود. با این حال، ظرفیت به‌تنهایی تعیین‌کننده سطح ولتاژ اتصال نیست؛ برای نمونه، یک شبکه فشار متوسطِ مستحکم ممکن است ظرفیت پذیرش بالاتری نسبت به یک شبکه ضعیف در منطقه‌ای دیگر داشته باشد. عواملی نظیر فاصله نیروگاه تا پست، ظرفیت آزاد ترانسفورماتورها، پیش‌بینی بار شبکه و محدودیت‌های خطوط انتقال نیز در این تصمیم‌گیری دخیل هستند. بنابراین، در مرحله طراحی اولیه نباید سطح اتصال را صرفاً بر اساس توان نامی نیروگاه (مگاوات) برآورد کرد؛ بلکه نتایج مطالعات فنی و نظر نهایی شرکت برق منطقه‌ای یا توزیع، ملاک اصلی خواهد بود.
منابع مرجع