با افزایش ظرفیت نیروگاه‌های خورشیدی، هزینه احداث به ازای هر مگاوات معمولاً کاهش می‌یابد که این پدیده تحت عنوان «صرفه‌جویی ناشی از مقیاس» (Economies of Scale) شناخته می‌شود. در پروژه‌های بزرگ‌تر، هزینه‌های ثابت نظیر مهندسی، مدیریت پروژه، تجهیز کارگاه، اخذ مجوزها و ایجاد زیرساخت‌های اولیه میان ظرفیت تولیدی بیشتری سرشکن می‌شوند. همچنین، خرید عمده پنل‌ها، اینورترها و سازه‌ها، قدرت چانه‌زنی در معاملات را افزایش داده و هزینه‌های حمل‌ونقل را بهینه‌تر می‌کند. بهره‌وری بالاتر از ماشین‌آلات، تیم‌های اجرایی و زیرساخت‌های مشترک نیز به کاهش هزینه نهایی واحد کمک می‌کند. بر اساس مدل هزینه‌ای DOE در سال ۲۰۲۵، قیمت بازار برای یک نیروگاه نمونه ۱۰۰ مگاوات‌واتی حدود ۱.۱۲ دلار به ازای هر وات DC برآورد شده است؛ این در حالی است که این رقم برای سیستم‌های تجاری ۲۵۰ کیلوواتی حدود ۱.۹۸ دلار و برای سیستم‌های مسکونی ۸ کیلوواتی حدود ۲.۹۵ دلار بر وات است. اگرچه این مقایسه به‌خوبی تأثیر مقیاس را نشان می‌دهد، اما باید توجه داشت که تفاوت در نوع نصب و شرایط بازار نیز در این ارقام دخیل هستند. با این حال، با افزایش بیش از حد ظرفیت، روند کاهش هزینه‌های واحد کندتر شده و حتی ممکن است هزینه‌های مربوط به اتصال به شبکه، تأمین زمین یا انتقال برق افزایش یابد. بنابراین، نمی‌توان فرض کرد که دو برابر شدن ظرفیت، لزوماً هزینه‌های هر مگاوات را به همان نسبت کاهش می‌دهد؛ از این رو، تعیین نقطه بهینه نیازمند طراحی دقیق فنی و تحلیل‌های اقتصادی است.
منابع مرجع