اینورترهای خورشیدی با کنترل الکترونیکی شکل موج جریان متناوب (AC)، توان راکتیو را مدیریت می‌کنند. در حالت ایده‌آل، اگر جریان و ولتاژ هم‌فاز باشند، ضریب توان (Power Factor) برابر با یک بوده و تقریباً تمام توان به‌صورت اکتیو منتقل می‌شود. اینورترهای پیشرفته قادرند با تغییر زاویه فاز جریان نسبت به ولتاژ، توان راکتیو (Q) را تولید یا جذب کنند. طبق گزارش وزارت انرژی آمریکا (DOE)، اینورترهای مدرن با تزریق یا جذب توان راکتیو در شبکه، نقش مؤثری در تنظیم ولتاژ و حفظ پایداری آن ایفا می‌کنند. این کنترل می‌تواند از طریق اعمال ضریب توان ثابت، مقدار ثابت توان راکتیو یا منحنی‌های ولت-وار (Volt-VAR) انجام شود؛ به‌طوری که مقدار توان راکتیو متناسب با ولتاژ نقطه اتصال تغییر می‌کند. نکته حائز اهمیت این است که اینورترها دارای ظرفیت ظاهری محدودی بر حسب kVA هستند. بنابراین، اگر دستگاه در لحظه در حداکثر توان اکتیو فعالیت کند، ممکن است ظرفیت کافی برای تولید توان راکتیو نداشته باشد، مگر آنکه ظرفیت kVA دستگاه بالاتر باشد یا بخشی از توان اکتیو محدود شود. در نیروگاه‌های بزرگ، الزامات کدهای شبکه (Grid Code) محدوده ضریب توان و قابلیت‌های تبادل توان راکتیو را تعیین می‌کنند؛ از این رو، ظرفیت اینورتر و ترانسفورماتور باید بر اساس نیازهای ترکیبی توان اکتیو (P) و راکتیو (Q) و نه صرفاً توان اکتیو (MW) طراحی و بررسی شود.
منابع مرجع