ابعاد پنل‌های خورشیدی نقشی تعیین‌کننده در طراحی سازه نیروگاه ایفا می‌کنند. طول و عرض ماژول‌ها، ابعاد نهایی هر ردیف (Table) و نحوه چیدمان پنل‌ها (عمودی یا افقی) را مشخص می‌سازد. با افزایش ابعاد ماژول، مرکز فشار باد و نیروهای وارده بر اجزای سازه‌ای نظیر فریم‌ها، ریل‌ها، لوله‌های گشتاور (Torque Tube) و فونداسیون تغییر می‌کند؛ از این رو، جایگزینی پنل‌های بزرگ‌تر بر روی سازه‌هایی که برای مدل‌های کوچک‌تر طراحی شده‌اند، بدون بررسی دقیق سازگاری، امکان‌پذیر نیست. همچنین، نقاط اتصال مجاز که توسط سازنده تعیین می‌شود، باید دقیقاً با نقاط نصب سازه منطبق باشند. در سیستم‌های ردیاب خورشیدی (Tracker)، محدودیت‌های مربوط به حداکثر طول، عرض و وزن ماژول از الزامات کلیدی سازنده محسوب می‌شوند. ابعاد پنل علاوه بر موارد فوق، بر فواصل بین ردیف‌ها، ارتفاع لبه بالایی و طول سایه‌اندازی تأثیر گذاشته و می‌تواند ضریب پوشش زمین (GCR) نیروگاه را تغییر دهد. اگرچه استفاده از ماژول‌های بزرگ‌تر می‌تواند تعداد پنل‌ها و اتصالات موردنیاز برای هر مگاوات را کاهش دهد، اما چالش‌های مربوط به جابه‌جایی دستی و مقاومت مکانیکی شیشه را نیز افزایش می‌دهد. نتایج آزمون‌های مستقل PVEL نشان می‌دهد که طراحی فریم، نوع شیشه و روش نصب در ماژول‌های بزرگ، عوامل حیاتی در پیشگیری از شکست‌های مکانیکی هستند؛ بنابراین، طراحی سازه باید همواره بر اساس دیتاشیت مکانیکی دقیق همان مدل پنل انجام شود.
منابع مرجع