سیستم‌های خورشیدی لزوماً نیازی به باتری ندارند و بسیاری از نیروگاه‌ها و سامانه‌های فتوولتائیک در سراسر جهان بدون استفاده از باتری فعالیت می‌کنند. در سیستم‌های متصل به شبکه (Grid-Tied)، پنل‌ها در طول روز انرژی تولید کرده و اینورتر، جریان DC را به AC تبدیل می‌کند تا مستقیماً در ساختمان مصرف یا به شبکه تزریق شود. در این ساختار، شبکه برق به عنوان پشتیبان، کمبود یا مازاد لحظه‌ای انرژی را مدیریت می‌کند و وجود باتری برای عملکرد عادی سیستم الزامی نیست. در مقابل، در سیستم‌های مستقل از شبکه (Off-Grid) که دسترسی به شبکه سراسری وجود ندارد، مدیریت اختلاف زمانی میان تولید و مصرف انرژی ضروری است؛ در این شرایط، باتری رایج‌ترین راهکار محسوب می‌شود، هرچند می‌توان آن را با ژنراتور یا سایر منابع انرژی نیز ترکیب کرد. علاوه بر این، در سیستم‌های متصل به شبکه نیز از باتری برای اهدافی نظیر تأمین برق اضطراری (Backup)، افزایش میزان خودمصرفی، مدیریت اوج بار (Peak Load) یا ذخیره انرژی روز برای استفاده در شب استفاده می‌شود. طبق گزارش وزارت انرژی آمریکا (DOE)، ذخیره‌سازی انرژی این امکان را فراهم می‌کند که برق خورشیدی در زمانی متفاوت از زمان تولید، به کار گرفته شود. نکته حائز اهمیت این است که افزودن باتری، هزینه‌های اولیه، پیچیدگی تجهیزات کنترلی و الزامات ایمنی را افزایش می‌دهد. بنابراین، اگر هدف اصلی تنها فروش برق در یک نیروگاه متصل به شبکه باشد، باتری یک ضرورت نیست؛ اما در صورتی که تأمین برق پایدار هنگام قطعی شبکه اولویت داشته باشد، استفاده از سیستم‌های ذخیره‌سازی اهمیت ویژه‌ای می‌یابد.
منابع مرجع